Sivi kamion crvene boje

Priča o poslednjem danu mira 1991. godine u bivšoj Jugoslaviji; priča u kojoj ljubav čini čuda i u kojoj boje ne znače ništa.

U njoj dva sasvim različita lika nalaze načina da prebrode sve međusobne razlike, da pređu te kilometre koji razdvajaju njihove rodne gradove, drugare iz detinjstva, poglede na život i na sreću. Da apsurd bude veći, ova priča dešava se u trenutku potpunog raspada zemlje koju su činili veoma slični narodi – iz nedovoljno jasnih razloga, kako se to i u samom filmu vidi.

Glavni likovi ove simpatične priče su Ratko, kamiondžija bez dozvole, iz neke bosanske zabiti (igra ga Srđan – Žika Todorović ) i Beograđanka Suzana (igra je mlada slovenačka glumica Aleksandra Balmazović). Ratko je daltonista, što mu, po sopstvenom tumačenju, omogućava sasvim drugačiji pogled na svet (to je ujedno i objašnjenje naslova filma). Suzana je beogradska šmizla koja u životu bira uvek onaj lakši put. Oni se sreću na samom početku dugog putovanja na koje svako od njih kreće iz želje za bekstvom, ali iz sasvim drugačijih pobuda.

Tokom putovanja shvatamo da su ova dva otkačenjaka jedini normalni ljudi u zemlji koju zahvata potpuno ludilo. Njih dvoje će uspeti da pređu sve prepreke i barikade na putu kroz razne delove zemlje koju je zahvatio rat. Na tom putu srešće neobičnog popa (Bogdan Diklić), srpskog Kvazimoda (Boris Milivojević), autentičnog šefa paravojske iz južne Bosne (Milorad Mandić), lokalnog vlastelina (Dragan Bjelogrlić), seljaka koji švercuje mrtve (Dubravko Jovanović) i mnoge, mnoge druge.

Film je dobio Nemačku nacionalnu nagradu za najbolji film za 2004. godinu i Nagradu publike na 26. Filmskom festivalu u Monpeljeu 2004. godine.